Στην Κίμωλο υπάρχει ένα σημείο όπου η φύση μοιάζει να ξέχασε για λίγο τη γεωμετρία της. Εκεί, πάνω στο γυμνό κυκλαδίτικο τοπίο, στέκει το Σκιάδι· ένας βράχος αλλόκοτος και ταυτόχρονα απόλυτα φυσικός, σαν πέτρινο μανιτάρι που φύτρωσε μέσα από τη γη.
Το κοιτάζεις και στην αρχή αναρωτιέσαι ποιος το έφτιαξε. Έπειτα καταλαβαίνεις πως ο δημιουργός του δεν είχε χέρια, ούτε εργαλεία, ούτε σχέδιο. Ήταν ο άνεμος, η βροχή, ο ήλιος και ο χρόνος. Η αργή, επίμονη εργασία της φύσης.
Το Σκιάδι είναι ένα μάθημα για τη δύναμη του χρόνου. Δεν χρειάζεται ο χρόνος να γκρεμίζει για να δημιουργεί. Μπορεί να αφαιρεί, να φθείρει, να λειαίνει, να μεταμορφώνει. Και μέσα από αυτή την αφαίρεση να γεννά κάτι μοναδικό.
Ίσως γι’ αυτό το Σκιάδι να μοιάζει τόσο ανθρώπινο.
Κι εμείς αλλάζουμε με τον ίδιο τρόπο. Οι άνθρωποι που συναντήσαμε, οι απώλειες, οι χαρές, οι απογοητεύσεις, οι δρόμοι που πήραμε και εκείνοι που αφήσαμε πίσω, λειτουργούν πάνω μας όπως ο άνεμος πάνω στην πέτρα. Μας αφαιρούν κομμάτια. Μερικές φορές μας κάνουν να αισθανόμαστε μικρότεροι, πιο ευάλωτοι, λιγότερο συμπαγείς.
Κι όμως, μπορεί ακριβώς αυτή η φθορά να είναι που μας δίνει τη μορφή μας.
Το Σκιάδι δεν είναι όμορφο επειδή έμεινε ανέγγιχτο. Είναι όμορφο επειδή μεταμορφώθηκε.
Στέκει εκεί, πάνω από την Κίμωλο, χωρίς να αντιστέκεται στον άνεμο. Δεν πολεμά τον χρόνο. Τον αφήνει να κάνει τη δουλειά του. Και ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο δύσκολες μορφές σοφίας: να γνωρίζεις πότε πρέπει να κρατηθείς και πότε πρέπει να αφήσεις κάτι να φύγει.
Κάτω από το μεγάλο πέτρινο καπέλο του, η σκιά είναι μικρή. Μα η σκέψη που γεννά είναι μεγάλη.
Γιατί το Σκιάδι μας θυμίζει πως δεν μας διαμορφώνουν μόνο όσα προσθέσαμε στη ζωή μας, αλλά και όσα ο χρόνος αφαίρεσε από πάνω μας.
Και ίσως, τελικά, να είμαστε όλοι λίγο σαν εκείνο.
Πέτρες που ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, ώσπου κάποτε να αποκτήσουν τη δική τους μορφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου