Αγαπημένο Παιχνίδι.

Το Αγαπημένο Παιχνίδι: Η τέχνη του να αγαπάς χωρίς να μπορείς να μείνεις.

Το 1963, ένας εικοσιεννιάχρονος Καναδός ποιητής, ήδη αναγνωρισμένος στους λογοτεχνικούς κύκλους, δημοσιεύει το πρώτο του μυθιστόρημα. Ο Λέοναρντ Κοέν δεν είναι ακόμη ο τραγουδιστής που θα μάθει σε ολόκληρες γενιές να ακούν τη μελαγχολία σαν μουσική. Είναι ένας νέος συγγραφέας που προσπαθεί να καταλάβει τον έρωτα, τη μνήμη, την επιθυμία και, κυρίως, τον εαυτό του.

Το «Αγαπημένο Παιχνίδι» δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης. Είναι ένα βιβλίο για έναν άνθρωπο που μεγαλώνει χωρίς να κατορθώνει πραγματικά να ενηλικιωθεί συναισθηματικά. Ο ήρωάς του, ο Λόρενς Μπρένιν, περιπλανιέται ανάμεσα στις γυναίκες, στις αναμνήσεις και στις επιθυμίες του, σαν να αναζητά σε κάθε καινούργια σχέση μια απάντηση σε ένα ερώτημα που δεν ξέρει ακόμη να διατυπώσει.

Και ίσως αυτό να είναι το «αγαπημένο παιχνίδι»: όχι ο έρωτας ο ίδιος, αλλά η διαρκής προσπάθεια του ανθρώπου να πλησιάσει τον άλλον χωρίς να παραδώσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του.

Ο Κοέν γράφει για τον έρωτα χωρίς να τον εξιδανικεύει. Η επιθυμία είναι ταυτόχρονα χαρά και παγίδα. Η οικειότητα μπορεί να γίνει καταφύγιο, αλλά και απειλή. Γιατί όταν κάποιος μας γνωρίζει πραγματικά, δεν μπορούμε πια να κρυφτούμε πίσω από την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας.

Στο βιβλίο υπάρχει ήδη κάτι από τον μελλοντικό Κοέν: η πεποίθηση ότι ο έρωτας δεν είναι ποτέ μόνο έρωτας. Κουβαλά μαζί του την απώλεια, τη ζήλια, τη μοναξιά, την ενοχή, την επιθυμία για ελευθερία. Κάθε σχέση γίνεται ένας καθρέφτης όπου ο άνθρωπος βλέπει όχι μόνο αυτόν που αγαπά, αλλά και αυτό που φοβάται πως είναι.

Ο Κοέν δεν ενδιαφέρεται τόσο για την κατάκτηση όσο για τη στιγμή που η κατάκτηση χάνει το νόημά της. Οι άνθρωποι συναντιούνται, ενώνονται, απομακρύνονται. Κι ύστερα επιστρέφουν ο ένας στη μνήμη του άλλου. Γιατί η μνήμη είναι ίσως η πιο επίμονη μορφή κατοχής: μπορεί να χάσεις έναν άνθρωπο, αλλά δεν μπορείς εύκολα να τον διώξεις από την ιστορία σου.

Αυτό κάνει το βιβλίο βαθιά μελαγχολικό. Όχι επειδή μιλά για αποτυχίες στον έρωτα, αλλά επειδή αναγνωρίζει κάτι πιο δύσκολο: πως πολλές φορές δεν χάνουμε τους ανθρώπους επειδή δεν τους αγαπήσαμε αρκετά, αλλά επειδή δεν ξέραμε πώς να τους αγαπήσουμε χωρίς να χάσουμε τον εαυτό μας.

Ο νεαρός Κοέν βρίσκεται ήδη ανάμεσα σε δύο αντίθετες ανάγκες: την ανάγκη για ένωση και την ανάγκη για ελευθερία. Θέλει να πλησιάσει, αλλά φοβάται την αιχμαλωσία. Θέλει να αγαπήσει, αλλά δυσπιστεί απέναντι σε κάθε οριστική μορφή αγάπης.

Κι έτσι ο έρωτας μετατρέπεται σε παιχνίδι.

Ένα παιχνίδι επαναλήψεων. Προσέγγισης και απομάκρυνσης. Επιθυμίας και φόβου. Μνήμης και λήθης.

Όμως κανένα παιχνίδι δεν μπορεί να διαρκεί για πάντα.

Το σημαντικότερο ίσως στο «Αγαπημένο Παιχνίδι» είναι ότι πίσω από τις ερωτικές περιπλανήσεις του ήρωα κρύβεται ένας άνθρωπος που αναζητά μια ταυτότητα. Ο Κοέν δεν γράφει μόνο για το ποιον αγαπάμε. Γράφει για το ποιοι γινόμαστε μέσα από αυτούς που αγαπάμε.

Και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα παράδοξα του έρωτα: πιστεύουμε ότι επιλέγουμε τον άλλον, ενώ συχνά ο άλλος συμμετέχει στην επιλογή του ανθρώπου που θα γίνουμε εμείς.

Δεκαετίες αργότερα, όταν ο Κοέν θα τραγουδήσει για την αγάπη, την απώλεια, την επιθυμία και τη μοναξιά, θα αναγνωρίζουμε σε εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που είχε ήδη εμφανιστεί στις σελίδες του πρώτου του μυθιστορήματος.

Ο τραγουδιστής υπήρχε ήδη μέσα στον συγγραφέα.

Και ίσως το «Αγαπημένο Παιχνίδι» να είναι, τελικά, η πρώτη μεγάλη απόδειξη πως ο Κοέν δεν προσπάθησε ποτέ να λύσει το μυστήριο του έρωτα.

Προτίμησε να ζήσει μέσα σε αυτό.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους αναζητώντας απαντήσεις.

Και υπάρχουν άλλοι που καταλαβαίνουν πως ορισμένα ερωτήματα είναι πολύ πιο όμορφα όταν παραμένουν ανοιχτά.