Το Έβερεστ.

 

Το Έβερεστ δεν είναι απλώς το ψηλότερο βουνό της Γης. Είναι μια ιδέα που υψώνεται πάνω από το υψόμετρό της. Κάθε γενιά βλέπει στην κορυφή του κάτι διαφορετικό: άλλοι διακρίνουν τη νίκη του ανθρώπου απέναντι στη φύση, άλλοι το μέτρο της ανθρώπινης αλαζονείας και άλλοι μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι η φύση δεν έχει ανάγκη να κατακτηθεί.

Όσο ανεβαίνει κανείς, τόσο λιγοστεύει το οξυγόνο. Είναι σαν το ίδιο το βουνό να ζητά να αφήσεις πίσω σου κάθε περιττό βάρος: τις βεβαιότητες, τον εγωισμό, την ψευδαίσθηση ότι όλα μπορούν να υποταχθούν στη θέλησή σου. Στην κορυφή δεν επιβραβεύεται μόνο η δύναμη, αλλά και η ταπεινότητα.

Παράδοξα, το Έβερεστ δεν γίνεται μικρότερο όταν το κατακτά ένας ορειβάτης, ούτε μεγαλύτερο όταν κάποιος αποτυγχάνει να το ανέβει. Το βουνό παραμένει αδιάφορο απέναντι στις ανθρώπινες φιλοδοξίες. Εμείς είμαστε εκείνοι που επιστρέφουμε διαφορετικοί.

Ίσως γι' αυτό το Έβερεστ συνεχίζει να γοητεύει. Δεν είναι η κορυφή που καλεί τον άνθρωπο, αλλά η αόρατη ανάβαση που συμβαίνει μέσα του. Κάθε βήμα προς τα πάνω είναι και ένα βήμα προς τη γνώση των ορίων του. Και, μερικές φορές, η μεγαλύτερη κατάκτηση δεν είναι να σταθείς στην κορυφή, αλλά να καταλάβεις ότι υπάρχουν ύψη που δεν μετριούνται σε μέτρα, αλλά σε επίγνωση.