«Όσα μπορείς να δεις μόνο όταν δεν βιάζεσαι.»

Αν σταθείς βιαστικά κάτω από έναν ουρανό πόλης, τα σπουργίτια δεν υπάρχουν. Όχι επειδή λείπουν, αλλά επειδή η προσοχή δεν προλαβαίνει να τα αναγνωρίσει. Είναι σαν μικρές παραλείψεις του βλέμματος, σαν σημεία στίξης που χάνονται όταν διαβάζεις πολύ γρήγορα.

Όμως όταν ο χρόνος χαμηλώσει τον ρυθμό του, τα σπουργίτια εμφανίζονται σαν μια δεύτερη γραφή πάνω στην πόλη. Δεν πετούν τόσο όσο μετακινούνται μέσα σε σύντομες αποφάσεις. Από καλώδιο σε πεζούλι, από στέγη σε θόρυβο, από θόρυβο ξανά στο σχεδόν τίποτα. Η ζωή τους δεν είναι γραμμική· είναι σπασμένη σε μικρές στιγμές επιβίωσης που μοιάζουν με αναπνοές.

Δεν έχουν τη μεγαλοπρέπεια των μεγάλων πτηνών ούτε τη συμβολική βαρύτητα των μεταναστευτικών ταξιδιών. Κι όμως, υπάρχει κάτι σχεδόν φιλοσοφικό στην επιμονή τους να είναι κοντά. Κοντά στον άνθρωπο, κοντά στον θόρυβο, κοντά στο καθημερινό. Σαν να έχουν αποδεχτεί ότι ο κόσμος δεν είναι σκηνή απογείωσης, αλλά συνεχής στάση.

Όταν δεν βιάζεσαι, βλέπεις ότι δεν είναι όλα ίδια σπουργίτια. Κάθε μικρή κίνηση έχει δισταγμό, κάθε τιτίβισμα μια ανεπαίσθητη διαφοροποίηση από το προηγούμενο. Η επανάληψη δεν είναι φτώχεια· είναι μορφή επιμονής. Ένα είδος ταπεινής μουσικής που δεν ζητά ακροατήριο.

Ίσως γι’ αυτό τα σπουργίτια αντέχουν στις πόλεις: γιατί δεν απαιτούν να τα προσέξεις. Κι έτσι, μόνο όταν δεν βιάζεσαι, καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν ποτέ αόρατα. Ήταν απλώς μικρά για την ταχύτητα του βλέμματος.