Η τελευταία ήσυχη νύχτα του Ιουλίου.

 

Ίσως ο Ιούλιος να μην τελειώνει ποτέ. Ίσως κάθε τελευταία του νύχτα να υπάρχει ταυτόχρονα σε όλους τους χρόνους, περιμένοντας κάποιον που θα σηκώσει το βλέμμα στον ουρανό και θα την αναγνωρίσει. Ο χρόνος, άλλωστε, είναι ένας επιδέξιος βιβλιοθηκάριος: αλλάζει τις ετικέτες στα ράφια, όχι το περιεχόμενο των βιβλίων.

Η σιωπή αυτής της νύχτας δεν είναι κενό· είναι μια γλώσσα αρχαιότερη από τις λέξεις. Τα αστέρια μοιάζουν με σημεία στίξης ενός ατέλειωτου κειμένου που κανείς δεν ολοκλήρωσε, επειδή κάθε άνθρωπος διαβάζει διαφορετική πρόταση στον ίδιο ουρανό.

Κάπου, σε μια άλλη εκδοχή του κόσμου, ένας άλλος άνθρωπος ζει αυτή την ίδια τελευταία νύχτα του Ιουλίου. Ίσως να είναι ο πρόγονός μας ή ο απόγονός μας. Ίσως να είμαστε εμείς, σε μια ζωή που δεν θυμόμαστε. Ο χρόνος αγαπά τις επαναλήψεις περισσότερο απ' όσο αγαπά τις αρχές και τα τέλη.

Όταν ξημερώσει, θα πούμε πως μπήκε ο Αύγουστος. Είναι μια χρήσιμη σύμβαση, όπως όλες οι ημερομηνίες. Η νύχτα, όμως, δεν γνωρίζει από ημερολόγια. Συνεχίζει να περιφέρεται αδιάφορη πάνω από τη γη, κουβαλώντας τις ίδιες σκιές, τα ίδια άστρα και τις ίδιες αναπάντητες ερωτήσεις που συνόδευαν τους ανθρώπους πολύ πριν μάθουν να μετρούν τους μήνες.

Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της τελευταίας ήσυχης νύχτας του Ιουλίου: ότι δεν αποχαιρετά έναν μήνα. Απλώς μας θυμίζει πως είμαστε περαστικοί μέσα σε έναν ουρανό που επαναλαμβάνει αιώνια τον εαυτό του, ενώ εμείς επιμένουμε να ονομάζουμε το πέρασμά του «χρόνο».