Τα ψάρια στο λιμάνι.

 

Κάτω από τον ίσκιο των καϊκιών, εκεί που το νερό κρατά ακόμη τη μυρωδιά του αλατιού και των ταξιδιών, τα ψάρια περνούν αθόρυβα σαν μικρές σκέψεις. 

Δεν γνωρίζουν από ρολόγια ούτε από ανθρώπινες βιασύνες. Κινούνται ανάμεσα στις σκιές του μόλου, κάτω από τα σχοινιά και τις παλιές άγκυρες, σαν να διαβάζουν ένα βιβλίο γραμμένο με κύματα.

Το λιμάνι είναι η πόρτα ανάμεσα σε δύο κόσμους· εκεί που οι άνθρωποι περιμένουν επιστροφές και τα ψάρια θυμούνται δρόμους που δεν φαίνονται. Ένα κοπάδι που περνά είναι σαν μια μικρή παρέλαση σιωπής: κανείς δεν χειροκροτεί, κανείς δεν μιλά, κι όμως η θάλασσα αφηγείται.

Και ίσως γι’ αυτό τα ψάρια του λιμανιού μοιάζουν τόσο παράξενα οικεία· γιατί ζουν εκεί όπου συναντιούνται η αναμονή του ανθρώπου και το άπειρο της θάλασσας.