Η Ασημόλευκα.

Η «Ασημόλευκα» ακούγεται σαν τίτλος που δεν περιγράφει απλώς ένα δέντρο, αλλά μια κατάσταση φωτός.

Σαν να υπάρχει ένα σημείο του κόσμου όπου το πράσινο παραιτείται και γίνεται ασήμι- όχι από ηλικία, αλλά από σιωπή.

Στην όχθη ενός ποταμού που δεν βιάζεται, οι ασημόλευκες δεν κάνουν θόρυβο. Μόνο μεταφράζουν τον άνεμο σε κάτι πιο απαλό. Τα φύλλα τους δεν πέφτουν· αποσύρονται. Κι όταν τα κοιτάς, δεν βλέπεις δέντρο, αλλά μια λεπτή συμφωνία ανάμεσα στο φως και την απουσία.

Κάποιος θα έλεγε πως εκεί πέρα πέρασε ο χρόνος και ξέχασε να αφήσει ίχνη.

Κι έτσι, οι ασημόλευκες μένουν: όχι για να θυμίζουν τη φύση, αλλά για να δείχνουν πόσο ήσυχη μπορεί να γίνει η ύλη όταν πάψει να αντιστέκεται στο φως.