Η υπομονή του διαβάσματος.

Η υπομονή του διαβάσματος δεν μοιάζει με την υπομονή της αναμονής. Δεν περιμένει κάτι να συμβεί· συμβαίνει η ίδια απλά, αυτόματα κι αργά, σαν φως που δεν βιάζεται να γίνει μέρα.

Κάθε σελίδα είναι μια μικρή δοκιμή εγκαρτέρησης. Οι λέξεις δεν αποκαλύπτονται όλες μαζί· κρατούν μέσα τους σκιές, υπαινιγμούς, διαδρόμους που οδηγούν αλλού. Ο αναγνώστης δεν τις κατακτά· τις συνοδεύει.

Υπάρχει μια στιγμή, σχεδόν ανεπαίσθητη, όπου το βιβλίο παύει να είναι αντικείμενο και γίνεται ρυθμός. Εκεί η υπομονή μεταμορφώνεται: δεν είναι πια αντοχή, αλλά συμμετοχή. Το μάτι μαθαίνει να αργεί, όπως η σκέψη μαθαίνει να βαθαίνει.

Και τότε καταλαβαίνει κανείς πως το διάβασμα δεν μετριέται σε σελίδες. Μετριέται σε σιωπές ανάμεσα στις λέξεις. Σε εκείνα τα μικρά κενά όπου ο νους προλαβαίνει να γίνει κόσμος.

Η υπομονή του διαβάσματος είναι τελικά μια ήσυχη συμφωνία: να μην βιαστείς να καταλάβεις, για να προλάβεις να μεταμορφωθείς.