Ο θρήνος της κλαίουσας ιτιάς...

Δεν υπάρχει θρήνος στην ιτιά όπως τον εννοεί ο άνθρωπος. Υπάρχει μια αργή, φυτική μνήμη που στάζει προς τη γη, σαν να μην έμαθε ποτέ τη διαφορά ανάμεσα στο νερό και στο δάκρυ.

Κάποτε, λένε, στεκόταν όρθια σαν κάθε άλλο δέντρο. Ώσπου άρχισε να ακούει τις ιστορίες του ποταμού πιο καθαρά από τις φωνές των πουλιών. Κι έτσι, χωρίς απόφαση, χωρίς ρήξη, έγειρε.

Ο θρήνος της δεν έχει ήχο. Έχει ρυθμό. Είναι το συνεχές λύγισμα των κλαδιών προς το νερό, σαν μια προσευχή που δεν ζητά απάντηση. Κάθε φύλλο της είναι μια μικρή απόπειρα να ειπωθεί κάτι που δεν χωρά σε γλώσσα- και κάθε πτώση του, μια ήσυχη παραδοχή ότι δεν χρειάζεται να ειπωθεί.

Οι άνθρωποι την ονόμασαν “κλαίουσα”. Μα η ιτιά δεν έκλαψε ποτέ. Απλώς έμαθε να ανήκει στο υγρό στοιχείο, όπως οι σκέψεις που δεν έγιναν πράξεις, όπως οι έρωτες που δεν έφτασαν να γίνουν ιστορία.

Και αν υπάρχει θρήνος εκεί, δεν είναι για ό,τι χάθηκε. Είναι για ό,τι δεν ξεχώρισε ποτέ από την αρχή: το νερό από το δέντρο, η μνήμη από τη ροή, η σιωπή από τη ζωή.