Η Ανάλαφρη Βαρύτητα των Ψευδαισθήσεων.

Η θάλασσα κρατούσε τον ουρανό

στην παλάμη της σιωπής της,

κι εγώ κοιτούσα μια αντανακλάση

που έμοιαζε με εμένα, μα δεν ήμουν εγώ.

Ήταν όλα όσα ονειρεύτηκα, όλα όσα έχασα, όλα όσα δεν έγιναν.

Ένα κύμα πέρασε και την έσβησε.

Ένα άλλο ήρθε και την ξανάφερε.

Έτσι ζουν οι ψευδαισθήσεις: ούτε στην ακτή, ούτε στο πέλαγος,

μα κάπου ανάμεσα στο νερό και στο βλέμμα.

Έχουν τη βαρύτητα της νοσταλγίας και την ελαφρότητα του αφρού.

Δεν τις αγγίζεις, μα σε αγγίζουν.

Δεν υπάρχουν, μα γεμίζουν ορίζοντες.

Κι όταν βραδιάζει, καθώς το φεγγάρι αφήνει τη λευκή του αντανακλάση στη θάλασσα,

καταλαβαίνεις πως ίσως η ζωή να είναι αυτό:

ένα φως που τρέμει στο νερό, μια εικόνα που διαλύεται και ξαναγεννιέται,

η ανάλαφρη βαρύτητα των ψευδαισθήσεων.