Γη και Ελευθερία.

  Όταν σκεφτόμαστε τη Φλωρεντία, το μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στην Αναγέννηση, τον Μικελάντζελο, τον Μποτιτσέλι και τον επιβλητικό Καθεδρι...

Οι ορτανσίες δεν ανθίζουν· διαπραγματεύονται με το φως. Κάθε τους άνθος είναι μια μικρή κοινότητα χρωμάτων που δεν συμφωνεί ποτέ απόλυτα με...

  Τα γέρικα δέντρα δεν υψώνουν πια το ανάστημά τους για να εντυπωσιάσουν τον ουρανό. Στέκουν σιωπηλά, γεμάτα ρωγμές, λειχήνες και μνήμη. Κά...

Οι φτέρες δεν ζητούν χώρο· τον αποκαλύπτουν. Κάτω από τα έλατα, εκεί όπου το φως σπάει σε πράσινες σταγόνες, ξεδιπλώνουν μια σιωπηλή αρχιτε...

Όταν η κορυφή των ελάτων ανταγωνίζεται αυτή των βουνών τότε το ύψος παύει να είναι μέτρο και γίνεται διαφωνία του φωτός με τον εαυτό του. Η...

Τα ελατοδάση δεν είναι τόποι· είναι μνήμη που δεν έμαθε ποτέ να γίνεται λέξη. Ανεβαίνουν στις πλαγιές σαν σκέψη που αρνείται να τελειώσει. ...

Η « Ασημόλευκα » ακούγεται σαν τίτλος που δεν περιγράφει απλώς ένα δέντρο, αλλά μια κατάσταση φωτός. Σαν να υπάρχει ένα σημείο του κόσμου όπ...

Δεν υπάρχει θρήνος στην ιτιά όπως τον εννοεί ο άνθρωπος. Υπάρχει μια αργή, φυτική μνήμη που στάζει προς τη γη, σαν να μην έμαθε ποτέ τη δια...

  Οι καλαμιές δεν είναι δάσος. Είναι μια συμφωνία μεταξύ γης και νερού που δεν έχει ακόμη αποφασίσει σε ποιο από τα δύο θα ανήκει. Φυτρώνου...

Τα μούρα δεν έχουν την αλαζονεία των άλλων φρούτων. Δεν ταξιδεύουν εύκολα από την φύση στα super market, δεν αντέχουν στις βιτρίνες και σπά...

Τα μούσμουλα , οι χρυσοκίτρινοι καρποί της μουσμουλιάς, μοιάζουν σαν μικροί ήλιοι που κρέμονται από τα κλαδιά. Ωριμάζουν όταν τα περισσότερα...

  Υπάρχουν καρποί που δεν ζητούν την προσοχή μας. Δεν κρέμονται περήφανα στα κλαδιά ούτε βάφουν τους κάμπους με χρώματα. Κρύβονται μέσα στα ...

Το κόκκινο των κερασιών είναι ένα χρώμα που δεν μένει ποτέ ακίνητο· αλλάζει νόημα κάθε φορά που το κοιτάς, σαν να το ξαναγράφει το βλέμμα. ...