Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
19/6/26

Νέα Ζωή.

›
Η «Νέα Ζωή» του Δάντη: Ο Έρωτας ως Πνευματική Επανάσταση. Όταν ο Δάντης (Ντάντε Αλιγκέρι) ολοκλήρωνε τη «Νέα Ζωή» (La Vita Nuova) μεταξύ ...
16/6/26

Η σιωπή του δειλινού αρκεί ως μαρτυρία.

›
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις από πού είδες τον ήλιο να δύει. Η σιωπή του δειλινού αρκεί ως μαρτυρία. Κάθε δύση είναι μια μυστική συμφωνία ανά...
15/6/26

Η Τσεκούρα.

›
Η Τσεκούρα στη Ναυπακτία δεν είναι βουνό· είναι η ευγένεια της ύλης όταν αποφασίζει να γίνει τοπίο. Στα πλευρά της, το φως δεν πέφτει- κατο...
14/6/26

Πωλ Ελυάρ.

›
Ο Πωλ Ελυάρ και ο Υπερρεαλισμός της Ελευθερίας: Όταν η ποίηση άλλαξε τον Κόσμο. Ο Πωλ Ελυάρ (1895–1952) δεν υπήρξε απλώς ένας από τους μεγα...

Το δάκρυ της μέρας πάνω στο σώμα της λίμνης.

›
Η λίμνη δεν αντιδρά· απλώς δέχεται. Σαν δέρμα παλιό που θυμάται το φως. Κάθε κυματισμός ένα βλέφαρο που δεν κλείνει. Η μέρα στάζει αργά, χωρ...

Το δακρυσμένο αηδόνι.

›
  Δεν έκλαιγε για τη νύχτα, μα για το ίδιο του το τραγούδι- εκείνο που χάθηκε πριν ειπωθεί. Στα κλαδιά έμεινε μια ρωγμή φωτός, κι ένα σιωπηλ...

Οι γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια.

›
Όταν η Ποίηση Γίνεται Τραγωδία: «Οι γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια» του Τάσου Λειβαδίτη. Υπάρχουν κάποια βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς· σ...
12/6/26

Πέτρες κόντρα στο ποταμίσιο ρεύμα...

›
Οι πέτρες στο ποτάμι δεν είναι ακίνητες. Είναι ταξιδιώτες που ξέχασαν το ταξίδι τους. Τους παρέσυρε το νερό, όχι για να τους πάει κάπου, αλλ...

Η παλιά πέτρινη βρύση...

›
Η παλιά βρύση δεν θυμάται τους ανθρώπους - τους αναγνωρίζει. Εκεί, οι άνθρωποι δεν έπιναν μόνο για να σβήσουν τη δίψα. Έπιναν για να θυμηθού...
9/6/26

«Το Μοντάζ της Ζωής.»

›
Η ζωή δεν είναι σκηνοθέτης· είναι περισσότερο μοντέρ. Δεν αποφασίζει πάντα τι θα συμβεί, μα κόβει σκηνές, αφήνει σιωπές, κρατά βλέμματα που ...
6/6/26

«Ο Ταΰγετος και η σιωπή.»

›
« Ο Ταΰγετος και η Σιωπή του γεννιούνται μες στην ειρήνη του οροπεδίου, ανάμεσα σε φυτά και πηγές... » Το καλοκαίρι του 1948, δύο άνδρες ανη...
2/6/26

Η αισθητική των βιβλίων.

›
Τα βιβλία δεν είναι ποτέ μόνο αυτό που γράφουν. Είναι κι αυτό που δεν φαίνεται. Η κρυφή τους αισθητική δεν κατοικεί στις λέξεις, αλλά στα κ...
1/6/26

Ο «Ταχυδρόμος».

›
Ο «Ταχυδρόμος» (Il Postino) του Μάικλ Ράντφορντ δεν είναι απλώς μια ρομαντική κομεντί εποχής, αλλά ένας ύμνος στον ανθρωπισμό και μια βαθι...

Η στιγμή της ποίησης.

›
Η στιγμή της ποίησης δεν έρχεται με θόρυβο. Δεν χτυπά την πόρτα ούτε αναγγέλλει την άφιξή της. Γεννιέται αθόρυβα, εκεί όπου η πραγματικότητα...

Ποιητική σκέψη.

›
Ίσως η ποίηση να μην είναι τρόπος γραφής αλλά τρόπος θέασης. Να είναι η στιγμή που το συνηθισμένο αρνείται να παραμείνει συνηθισμένο. Ένα βό...

Το Κυπαρίσσι κι η Πικροδάφνη.

›
Στην άκρη ενός επαρχιακού δρόμου, εκεί όπου η σκόνη του καλοκαιριού ανακατευόταν με το άρωμα της θάλασσας, μεγάλωναν δίπλα δίπλα ένα κυπαρίσ...

Το ερωτευμένο Ηλιοτρόπιο.

›
Στην άκρη της πόλης των σκονισμένων κήπων υπήρχε ένα ηλιοτρόπιο που δεν γύριζε πια τον λαιμό του προς τον ήλιο. Οι άλλοι το θεωρούσαν λάθος ...

Οι μαργαρίτες των βράχων.

›
Στο νησί που δεν αναφερόταν στους χάρτες γιατί οι χαρτογράφοι το θεωρούσαν “υπερβολικά ειλικρινές για να χωρέσει σε σύμβολα”, οι βράχοι δεν ...

Ο Βράχος που ζήλεψε την Θάλασσα.

›
Ο βράχος δεν είχε ποτέ του όνομα. Μόνο βάρος. Στεκόταν στην άκρη ενός ακρωτηρίου στην Καμπανία, εκεί όπου ο ήλιος πέφτει σαν κέρμα μέσα στο ...

Η θάλασσα που ζήλεψε το γυναικείο σώμα.

›
Στην άκρη του χρόνου στο τέλος του κόσμου, εκεί όπου η υγρασία δεν είναι καιρός αλλά μνήμη, η θάλασσα άρχισε να ζηλεύει. Όχι τα νησιά, ούτε ...