Σε διαρκή κίνηση.

Τίποτε δεν μένει ακίνητο, εκτός ίσως από τη σκέψη εκείνου που πιστεύει πως έχει καταλάβει τον κόσμο.

Η Γη περιστρέφεται, περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, ο Ήλιος ταξιδεύει μέσα στον Γαλαξία και ο Γαλαξίας απομακρύνεται από άλλους γαλαξίες. Κι εμείς, καθισμένοι στον καναπέ μας, έχουμε την ψευδαίσθηση πως δεν κουνιέται φύλλο. Η μεγαλύτερη απάτη της καθημερινότητας είναι ότι η κίνηση δεν γίνεται αντιληπτή όταν συμμετέχουμε όλοι σ’ αυτήν.

Ο Γαλιλαίος χρειάστηκε να τα βάλει με την εξουσία για να υποστηρίξει πως η Γη κινείται. Σήμερα, ευτυχώς, δεν κινδυνεύει κανείς να καεί στην πυρά επειδή το είπε. Μπορεί, βέβαια, να καεί στα σχόλια του Facebook, πράγμα που αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός προχωρά, αλλά όχι πάντοτε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κι αν το Σύμπαν βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, το ίδιο συμβαίνει και με την ανθρώπινη ζωή. Τα σώματα αλλάζουν, οι ιδέες μετακινούνται, οι βεβαιότητες γερνούν. Οι κοινωνίες που αρνούνται να κινηθούν ονομάζουν την ακινησία τους παράδοση και τον φόβο τους σταθερότητα. Οι εξουσίες, πάλι, αγαπούν την κίνηση όταν πρόκειται για τα κέρδη τους και απεχθάνονται κάθε μετακίνηση όταν απειλείται η θέση τους.

Το παράδοξο είναι πως ο άνθρωπος θέλει έναν κόσμο που να κινείται, αρκεί να μην αλλάζει τίποτε από όσα τον βολεύουν. Θέλει τον έρωτα να φλέγεται, αλλά όχι να τον αναστατώνει. Την κοινωνία να προοδεύει, αλλά όχι εις βάρος των προνομίων του. Την Ιστορία να προχωρά, αρκεί να μην περνά πάνω από το κατώφλι του.

Όμως η ακινησία είναι σχετική. Ακόμη κι όταν νομίζουμε πως στεκόμαστε, ταξιδεύουμε πάνω σ’ έναν πλανήτη που δεν γνωρίζει στάση. Και όταν αρνούμαστε να αλλάξουμε, αλλάζουμε κιόλας -μόνο που συνήθως το αντιλαμβανόμαστε όταν είναι αργά.

Το Σύμπαν δεν ζητά την άδειά μας για να κινηθεί. Ούτε η ζωή. Το μόνο που μπορούμε να επιλέξουμε είναι αν θα συμμετέχουμε συνειδητά στην κίνησή τους ή αν θα περάσουμε τη ζωή μας φωνάζοντας στον κόσμο να σταματήσει, για να προλάβουμε να κατέβουμε.