Το Δακρυσμένο Λιβάδι.

 

Υπάρχουν λιβάδια που ανθίζουν και λιβάδια που θυμούνται. Το δακρυσμένο λιβάδι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Τα χόρτα του μοιάζουν να κρατούν ακόμη πάνω τους τη νυχτερινή υγρασία, σαν δάκρυα που δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν με το πρώτο φως της ημέρας.

Εκεί, ο άνεμος δεν περνά απλώς· ψιθυρίζει ονόματα. Τα καλάμια γέρνουν σαν να ακούν μια παλιά ιστορία, και οι μαργαρίτες κοιτούν τον ουρανό με την αθωότητα όσων δεν έμαθαν ποτέ γιατί υπάρχουν οι αποχωρισμοί.

Το δακρυσμένο λιβάδι δεν θρηνεί μόνο για όσα χάθηκαν. Θρηνεί και για όσα δεν έγιναν ποτέ: για τα λόγια που έμειναν ανείπωτα, για τα μονοπάτια που δεν περπατήθηκαν, για τις αγάπες που έμειναν σκιά πάνω στο νερό.

Κι όμως, μέσα στη θλίψη του, κρύβεται μια παράξενη γαλήνη. Γιατί κάθε δάκρυ που πέφτει στη γη γίνεται κάποτε άνθος. Και κάθε μνήμη που πονά, αργά ή γρήγορα, μεταμορφώνεται σε τοπίο.

Έτσι, το δακρυσμένο λιβάδι δεν είναι ένας τόπος λύπης. Είναι ένας τόπος όπου η μνήμη ανθίζει. Εκεί όπου η σιωπή γίνεται χλόη, και τα δάκρυα αγριολούλουδα.