Η Χάρη του Λιβαδιού.

Το λιβάδι δεν εντυπωσιάζει. Δεν έχει τη δραματικότητα του γκρεμού, ούτε το δέος του βουνού, ούτε την απεραντοσύνη της θάλασσας. Η ομορφιά του είναι πιο διακριτική, σχεδόν ταπεινή.

Κι όμως, εκεί βρίσκεται η χάρη του.

Στα αγριολούλουδα που ανθίζουν χωρίς θεατές. Στις πασχαλίτσες που περιπλανώνται ανάμεσα στα χόρτα. Στο αεράκι που κυματίζει την πρασινάδα όπως το νερό κυματίζει μια λίμνη. Στα έντομα, στα πουλιά, στις αμέτρητες μικρές ζωές που υφαίνουν έναν κόσμο αόρατο στους βιαστικούς.

Το λιβάδι δεν υψώνεται προς τον ουρανό· απλώνεται. Δεν κατακτά τον χώρο· τον φιλοξενεί. Η γενναιοδωρία του δεν βρίσκεται στην επιβολή αλλά στην αφθονία. Κάθε τετραγωνικό μέτρο του είναι μια μικρή πολιτεία από ρίζες, σπόρους, πέταλα και φτερά.

Ίσως γι’ αυτό το λιβάδι να μας γοητεύει τόσο βαθιά. Επειδή μας θυμίζει ότι η φύση δεν εκφράζεται μόνο με μεγαλοπρέπεια. Εκφράζεται και με τη λεπτή χάρη της συνύπαρξης, με την ήρεμη τέχνη του να αφήνει χώρο για όλους.

Και όταν ο ήλιος γέρνει και οι σκιές μακραίνουν πάνω στα χόρτα, το λιβάδι μοιάζει να ψιθυρίζει μια παλιά αλήθεια: ότι η ζωή δεν ανθίζει μόνο στις κορυφές, αλλά και στα ταπεινά μέρη όπου πολλά διαφορετικά πλάσματα μαθαίνουν να μοιράζονται το ίδιο φως.