Η Τεχνητή Πτώση.

Το φράγμα, από οικολογική σκοπιά, είναι μια τομή μέσα στη συνέχεια του ποταμού.

Διακόπτει τη φυσική ροή ιζημάτων, αλλάζει τη θερμοκρασία και τη σύσταση του νερού, και μετατρέπει ένα ενιαίο υδάτινο σύστημα σε δύο διαφορετικές οικολογικές πραγματικότητες: την ανάντη λίμνη και την κατάντη κοίτη. Τα ψάρια που μεταναστεύουν βρίσκουν συχνά έναν αόρατο τοίχο εκεί όπου κάποτε υπήρχε μόνο κατεύθυνση.

Κι όμως, ακόμη και εδώ, η φύση δεν παραιτείται από τη συνέχεια· απλώς τη διαπραγματεύεται αλλιώς. Η λίμνη πίσω από το φράγμα γίνεται νέος βιότοπος, με είδη που προσαρμόζονται στην ηρεμία του νερού, ενώ το κατάντη τμήμα συχνά χάνει μέρος της παλιάς του ζωντάνιας, σαν να του αφαιρέθηκε μια μνήμη ροής.

Ο τεχνητός καταρράκτης είναι η προσπάθεια αποκατάστασης μιας εικόνας συνέχειας. Το νερό αφήνεται να πέσει, αλλά η πτώση του έχει ήδη περάσει από σχέδιο, από υδραυλική λογική, από ανθρώπινη πρόβλεψη. Ο ήχος του θυμίζει φυσική ορμή, αλλά κουβαλά μέσα του τη γεωμετρία της κατασκευής.

Και κάπου ανάμεσα στα δύο, φράγμα και καταρράκτη, το ποτάμι μοιάζει με βιβλίο που έχει κοπεί σε δύο εκδόσεις: η μία σταματά για να αποθηκεύσει, η άλλη συνεχίζει για να θυμίσει ότι η ροή δεν εξαφανίζεται ποτέ - απλώς αλλάζει τις μορφές της, όπως οι ιστορίες όταν περνούν από το χέρι του ανθρώπου και επιστρέφουν στη γη με άλλο όνομα.