Ο φωτογράφος γίνεται φωτογραφιζόμενος. Εκείνος που κρατούσε τη μηχανή και αποφάσιζε τι αξίζει να αποτυπωθεί, βρίσκεται ξαφνικά μπροστά στον φακό. Ο παρατηρητής γίνεται παρατηρούμενος, ο κυνηγός γίνεται θήραμα και εκείνος που μοίραζε τα βλέμματα αναγκάζεται να τα δεχτεί.
Κάπως έτσι αλλάζει η ισορροπία. Γιατί είναι εύκολο να εκθέτεις τους άλλους, να επιλέγεις τη γωνία, το κάδρο, τη στιγμή και κυρίως όσα θα μείνουν έξω από τη φωτογραφία. Δυσκολότερο είναι να βρεθείς εσύ μέσα στο κάδρο, χωρίς τη δυνατότητα να σκηνοθετήσεις την εικόνα σου.
Και τότε ανακαλύπτεις πως η φωτογραφία δεν είναι πάντα αθώα. Μπορεί να καταγράφει στιγμές, αλλά μπορεί και να αποκαλύπτει χαρακτήρες.
Το πρόβλημα δεν είναι να σε φωτογραφίζουν. Είναι να συνηθίζεις να φωτογραφίζεις τους άλλους, χωρίς ποτέ να αντέχεις να δεις τη δική σου φωτογραφία. Γιατί, τελικά, όλοι έχουμε έναν φακό στραμμένο πάνω μας. Απλώς δεν κοιτάζουμε πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου