Υπάρχει κάτι βαθιά ερωτικό στο φαγητό. Όχι μόνο επειδή διεγείρει τις αισθήσεις, αλλά επειδή μας μαθαίνει να απολαμβάνουμε χωρίς να βιαζόμαστε. Να περιμένουμε, να μυρίζουμε, να αγγίζουμε, να δοκιμάζουμε. Να αφήνουμε την επιθυμία να προηγείται της ικανοποίησης.
Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς, το φαγητό είναι μια διαρκής ερωτοτροπία με τις αισθήσεις. Η μυρωδιά ανοίγει την όρεξη, η όψη γεννά την προσμονή, η γεύση ολοκληρώνει την πρώτη συνάντηση. Κάθε υλικό έχει τον χαρακτήρα του, κάθε συνδυασμός τη δική του χημεία. Άλλοτε η γλυκύτητα χαϊδεύει, άλλοτε το πιπέρι προκαλεί, άλλοτε η οξύτητα ανατρέπει τις ισορροπίες.
Με άλλη ματιά, το φαγητό δεν είναι απλώς μια βιολογική ανάγκη, αλλά μια αισθησιακή εμπειρία.
Είναι η τέχνη της προσέγγισης, της αναμονής και της ανακάλυψης. Όπως ακριβώς και στον έρωτα, η απόλαυση δεν βρίσκεται αποκλειστικά στην κατάληξη, αλλά σε όσα προηγούνται.
Ένα τραπέζι, δύο ποτήρια, ένα πιάτο στη μέση. Μια γεύση που μοιράζεται, ένα βλέμμα που διαρκεί λίγο περισσότερο, μια συζήτηση που ξεχνά τον χρόνο. Γιατί μερικές φορές το φαγητό γίνεται η πιο διακριτική μορφή ερωτικής εξομολόγησης.
Και τελικά, ίσως οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής να έχουν έναν κοινό κανόνα: να ξέρεις να τις γεύεσαι, χωρίς να προσπαθείς να τις καταβροχθίσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου