Το παρατημένο μπουζούκι.

Υπάρχουν αντικείμενα που δεν παλιώνουν. Απλώς περιμένουν. Ένα παρατημένο μπουζούκι, ακουμπισμένο σε μια γωνιά, με τις χορδές του χαλαρωμένες και το ξύλο του να έχει απορροφήσει τη σκόνη του χρόνου, μοιάζει να κρατά φυλακισμένα όσα κάποτε δεν χωρούσαν στη σιωπή.

Κάποτε είχε φωνή. Γνώριζε τα δάχτυλα, τις νύχτες, τα ξενύχτια και τα παράπονα. Έγινε συνοδός σε έρωτες που δεν βρήκαν τον δρόμο τους, σε αγκαλιές που κράτησαν λιγότερο απ' όσο υποσχέθηκαν και σε αποχαιρετισμούς που ειπώθηκαν χωρίς λέξεις.

Τώρα οι χορδές του δεν δονούνται. Όχι επειδή ξέχασαν τη μουσική, αλλά επειδή κανείς δεν βρίσκεται πια εκεί για να τις αγγίξει. Κι όμως, μέσα στο σιωπηλό του σώμα εξακολουθούν να κατοικούν όλα τα τραγούδια που δεν παίχτηκαν μέχρι το τέλος.

Ίσως τελικά έτσι μοιάζει και ο έρωτας. Δεν χάνεται πάντα όταν τελειώνει. Μερικές φορές μένει παρατημένος σε μια γωνιά της μνήμης, περιμένοντας ένα άγγιγμα για να ξαναβρεί τον ήχο του.

Γιατί ακόμη κι ένα παρατημένο μπουζούκι μπορεί να κρύβει μέσα του έναν ολόκληρο έρωτα.

Αρκεί κάποιος να θυμηθεί πώς παίζονται οι χορδές του.