Η διαίσθηση είναι ίσως ένας από τους πιο αινιγματικούς τρόπους με τους οποίους ο ανθρώπινος νους προσεγγίζει την πραγματικότητα. Μια γνώση που μοιάζει να προηγείται της σκέψης, μια βεβαιότητα που εμφανίζεται πριν προλάβουμε να εξηγήσουμε πώς και γιατί σχηματίστηκε.
Δεν είναι απαραίτητα κάτι μεταφυσικό ούτε μια ανεξήγητη έκτη αίσθηση. Μπορεί να είναι η ασυνείδητη επεξεργασία μιας πληθώρας πληροφοριών, εμπειριών και λεπτομερειών που ο εγκέφαλος έχει αποθηκεύσει, χωρίς να τις έχει ακόμη μετατρέψει σε συνειδητό συλλογισμό.
Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα από όσα μπορεί να περιγράψει. Αναγνωρίζει μοτίβα, διακρίνει ασυνέχειες, αισθάνεται την αναντιστοιχία ανάμεσα σε μια λέξη και σε μια συμπεριφορά. Κάποτε, πριν ακόμη βρει τις αποδείξεις, έχει ήδη σχηματίσει μια εντύπωση.
Η διαίσθηση, ωστόσο, δεν είναι αλάνθαστη. Μπορεί να είναι η συμπυκνωμένη σοφία της εμπειρίας, αλλά μπορεί να είναι και η προκατάληψη που μεταμφιέζεται σε βεβαιότητα. Γι' αυτό χρειάζεται τη λογική, όχι για να την καταργήσει, αλλά για να την ελέγξει.
Ίσως η πραγματική ευφυΐα να βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη συνάντηση: στην ικανότητα να ακούμε εκείνο που ακόμη δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, χωρίς να παραιτούμαστε από την ανάγκη να το κατανοήσουμε.
Γιατί δεν είναι όλα όσα γνωρίζουμε αποτέλεσμα μιας συνειδητής σκέψης. Και δεν είναι όλα όσα δεν μπορούμε ακόμη να εξηγήσουμε ανύπαρκτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου