Η δεύτερη των αισθήσεων.

 

Η ακοή είναι η αίσθηση που μας μαθαίνει πως ο κόσμος δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται.

Πριν ακόμη δούμε έναν άνθρωπο, μπορεί να ακούσουμε τα βήματά του. Πριν ανοίξει μια πόρτα, ακούμε το κλειδί. Πριν ειπωθεί μια λέξη, ακούμε τη σιωπή που την προηγείται. Και πολλές φορές, αυτό που δεν ειπώθηκε ακούγεται δυνατότερα από αυτό που ειπώθηκε.

Το αυτί δεν ακούει μόνο ήχους. Ακούει αποστάσεις, διαθέσεις, φόβους, επιθυμίες. Αναγνωρίζει τη φωνή μέσα στο πλήθος, τον γνώριμο ρυθμό ενός βήματος, το τρέμουλο μιας φράσης. Η ακοή είναι ίσως η πιο ανθρώπινη μορφή εγγύτητας, γιατί δεν χρειάζεται να αγγίξεις κάποιον για να τον πλησιάσεις.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράξενο: ακούμε ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ήχος. Ακούμε μέσα μας τραγούδια που έχουν τελειώσει, φωνές ανθρώπων που έφυγαν, λέξεις που δεν προλάβαμε να πούμε.

Ίσως γι’ αυτό η σιωπή δεν είναι απουσία ήχου. Είναι ένας άλλος τρόπος να ακούς.

Και μερικές φορές, η δυσκολότερη ακοή δεν είναι να ακούσεις τον κόσμο.

Είναι να ακούσεις αυτό που προσπαθείς τόσο καιρό να μη σου πει ο εαυτός σου.