Θύρα 7: Ένα παιχνίδι, 21 ζωές, μια αιώνια σιωπή.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1981, στο στάδιο Καραϊσκάκη, ο Ολυμπιακός νίκησε την ΑΕΚ με 6-0. Οι φίλαθλοι πανηγύριζαν. Για κάποιους, όμως, η έξοδος από το γήπεδο δεν θα οδηγούσε ποτέ ξανά στη ζωή.
Είκοσι ένας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Θύρα 7. Οι περισσότεροι ήταν νέα παιδιά, που είχαν πάει να δουν μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση και να μοιραστούν τη χαρά της ομάδας τους. Δεν πήγαν στον πόλεμο. Δεν πήγαν να αντιμετωπίσουν τον θάνατο. Πήγαν να παίξουν, έστω και ως θεατές, στο αιώνιο παιχνίδι της μπάλας.
Κι όμως, εκείνη την ημέρα, το παιχνίδι μετατράπηκε σε τραγωδία.
Μια έξοδος, μια πτώση, ένα πλήθος που πίεζε χωρίς να γνωρίζει τι συνέβαινε μπροστά του. Άνθρωποι που έτρεχαν προς την ίδια κατεύθυνση, χωρίς να μπορούν να σταματήσουν, χωρίς να μπορούν να γυρίσουν πίσω. Η χαρά έγινε πανικός, ο πανηγυρισμός κραυγή και τα σκαλοπάτια του γηπέδου πέρασμα προς μια ανεπιστρεπτί σιωπή.
Η Θύρα 7 δεν είναι απλώς μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη ζωή δεν επιτρέπεται να εξαρτάται από μια πόρτα, έναν κακό σχεδιασμό, μια παράλειψη ή την αδυναμία κάποιου να αναλάβει την ευθύνη.
Γιατί το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Η νίκη είναι στιγμιαία. Η ήττα ξεχνιέται. Οι βαθμολογίες αλλάζουν, οι ομάδες μεγαλώνουν, τα γήπεδα ανακαινίζονται και οι γενιές των φιλάθλων διαδέχονται η μία την άλλη.
Οι άνθρωποι, όμως, που χάθηκαν δεν αντικαθίστανται.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο σκληρή αντίφαση της τραγωδίας: εκείνοι έτρεχαν για να προλάβουν τη χαρά, ενώ ο θάνατος τούς περίμενε στην έξοδο.
Στη Θύρα 7 δεν έχασε μια ομάδα. Έχασε η ζωή. Και απέναντί της δεν υπάρχει κανένα σκορ που να μπορεί να ανατρέψει το αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου