Ανικανοποίητα αισθήματα.

 

Υπάρχουν αισθήματα που δεν τελειώνουν επειδή τελείωσε μια ιστορία. Μένουν εκεί, σαν άρωμα πάνω σε ένα ρούχο που δεν φοριέται πια, σαν άγγιγμα που δεν πρόλαβε να γίνει χάδι, σαν λέξη που έμεινε στα χείλη επειδή φοβήθηκε τη φωνή της.

Τα ανικανοποίητα αισθήματα έχουν μια παράξενη επιμονή. Δεν ζητούν πάντοτε τον άνθρωπο· ζητούν τη στιγμή που δεν συνέβη. Εκείνο το βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Εκείνη την απόσταση που θα μπορούσε να μικρύνει, αλλά έμεινε από ευγένεια, φόβο ή δειλία. Εκείνο το «μείνε» που μεταμφιέστηκε σε «καληνύχτα».

Ίσως γι’ αυτό είναι πιο επικίνδυνα από τα τελειωμένα. Το τελειωμένο έχει μνήμη. Το ανικανοποίητο έχει φαντασία. Και η φαντασία δεν γνωρίζει όρια. Παίρνει μια μισή στιγμή και την κάνει ολόκληρη ζωή. Ένα άγγιγμα που δεν έγινε μπορεί να γίνει πιο αισθητό από εκατό αγγίγματα που έγιναν. Ένα φιλί που αναβλήθηκε μπορεί να μείνει για χρόνια στα χείλη, περιμένοντας μια δικαιολογία να υπάρξει.

Τα ανικανοποίητα αισθήματα δεν κατοικούν στο παρελθόν. Κατοικούν στο «θα μπορούσε». Εκεί βρίσκεται η πιο επίμονη μορφή επιθυμίας: όχι αυτό που χάθηκε, αλλά αυτό που δεν πρόλαβε ποτέ να χαθεί.

Και ίσως ο άνθρωπος να μην υποφέρει τόσο για όσα έζησε, όσο για εκείνα που άφησε να περάσουν από δίπλα του χωρίς να τα αγγίξει.

Γιατί ορισμένες επιθυμίες δεν πεθαίνουν.

Απλώς μένουν ανικανοποίητες, για να έχουν κάτι να θυμάται το σώμα όταν η λογική έχει ήδη ξεχάσει.