Η καρτ ποστάλ είναι ένα μικρό κομμάτι χαρτόνι που ταξιδεύει για να αποδείξει πως κάποιος βρέθηκε κάπου. Μια θάλασσα, ένα βουνό, μια πλατεία, ένα ηλιοβασίλεμα. Στην μπροστινή όψη, ο κόσμος όπως θα θέλαμε να τον θυμόμαστε. Στην πίσω, λίγες λέξεις, ένα όνομα, μια διεύθυνση και η απόσταση που χωρίζει δύο ανθρώπους.
Παλιά, οι άνθρωποι έστελναν καρτ ποστάλ για να πουν «σε σκέφτομαι». Δεν είχαν ανάγκη από πολλά λόγια. Ένα «μακάρι να ήσουν εδώ» αρκούσε για να χωρέσει μέσα του μια ολόκληρη απουσία. Το γραμματόσημο πλήρωνε το ταξίδι, αλλά όχι την αναμονή. Γιατί η καρτ ποστάλ έπρεπε να διασχίσει δρόμους, σταθμούς, σύνορα και ταχυδρομικά κέντρα ώσπου να φτάσει στα χέρια εκείνου που την περίμενε.
Σήμερα, οι εικόνες ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός. Τα κινητά γεμίζουν με παραλίες, πρόσωπα, γεύματα και χαμόγελα. Ο κόσμος ολόκληρος χωράει σε μια οθόνη, αλλά οι αποστάσεις δεν λιγόστεψαν. Μπορείς να στείλεις χίλιες φωτογραφίες σε ένα λεπτό και να μην καταφέρεις να πεις ούτε μία αληθινή κουβέντα.
Η παλιά καρτ ποστάλ είχε, ωστόσο, ένα πλεονέκτημα: ήταν χειροπιαστή. Την κρατούσες, την ξαναδιάβαζες, την έκρυβες σ’ ένα συρτάρι. Κάποτε, ύστερα από χρόνια, την ανακάλυπτες τυχαία ανάμεσα σε λογαριασμούς, ξεχασμένα γράμματα και φωτογραφίες ανθρώπων που είχαν αλλάξει ή δεν υπήρχαν πια. Και τότε το τοπίο της μπροστινής όψης γινόταν ασήμαντο. Σημασία είχε ο γραφικός χαρακτήρας, η ημερομηνία, η υπογραφή. Σημασία είχε εκείνος που την είχε στείλει όταν ακόμη υπήρχε ένα «μετά» που κανείς δεν υποψιαζόταν πως θα τελείωνε.
Ίσως, τελικά, οι καρτ ποστάλ να μην ταξίδευαν ποτέ πραγματικά από τόπο σε τόπο. Να ταξίδευαν από εποχή σε εποχή, μεταφέροντας μικρά αποδεικτικά στοιχεία μιας ζωής που δεν ήξερε πως γινόταν παρελθόν.
Και το πιο παράξενο;
Δεν νοσταλγούμε πάντα τα μέρη που απεικονίζουν. Νοσταλγούμε εκείνους στους οποίους κάποτε θέλαμε να τα δείξουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου