Παιχνίδια ισορροπιών.

Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή, αλλά ένα σκοινί τεντωμένο ανάμεσα σε δύο αντίθετες επιθυμίες. Από τη μία, όσα θέλουμε να κρατήσουμε· από την άλλη, όσα πρέπει να αφήσουμε για να συνεχίσουμε να προχωράμε.

Παίζουμε καθημερινά παιχνίδια ισορροπιών. Ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, στην ελευθερία και την ασφάλεια, στην ειλικρίνεια και τη διπλωματία. Στη δουλειά, στις σχέσεις, στην πολιτική, ακόμη και στη γνώση. Λέμε τόσα όσα χρειάζονται για να μη θεωρηθούμε σιωπηλοί, αλλά όχι τόσα ώστε να γίνουμε επικίνδυνοι. Δίνουμε όσα μπορούμε, κρατάμε όσα φοβόμαστε να χάσουμε και υποχωρούμε όσο χρειάζεται για να μη διαταράξουμε την εύθραυστη αρχιτεκτονική των συμφερόντων μας.

Κάποτε η ισορροπία είναι σοφία. Άλλοτε, όμως, είναι απλώς το ευγενικό όνομα της αναποφασιστικότητας. Κι αυτό που παρουσιάζεται ως μετριοπάθεια μπορεί να είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε αρετή. Υπάρχουν άνθρωποι που ισορροπούν επειδή κατανοούν τις αντιθέσεις και άλλοι επειδή δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν καμία από τις δύο πλευρές. Οι πρώτοι αναζητούν τη σύνθεση. Οι δεύτεροι περιμένουν να δουν ποιος θα νικήσει.

Στον έρωτα, η ισορροπία μοιάζει με χορό. Αν τραβήξει υπερβολικά ο ένας, ο άλλος ασφυκτιά· αν απομακρυνθούν πολύ, χάνεται ο ρυθμός. Στην εξουσία, αντίθετα, το παιχνίδι είναι λιγότερο ρομαντικό: οι ισορροπίες διατηρούνται όσο εξυπηρετούν εκείνους που έχουν κάτι να χάσουν. Κι όταν αλλάξουν οι συσχετισμοί, οι χθεσινές αρχές γίνονται σημερινές εξαιρέσεις.

Ίσως, τελικά, η πραγματική ισορροπία να μην είναι η ικανότητα να στέκεσαι ακριβώς στη μέση, αλλά να γνωρίζεις πότε πρέπει να μετακινηθείς. Να μην παρασύρεσαι από κάθε άνεμο, αλλά και να μη γίνεσαι τόσο άκαμπτος ώστε να σπάσεις. Γιατί η ισορροπία δεν είναι ακινησία. Είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση με τη βαρύτητα, τις επιθυμίες και τα όριά μας.

Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που συχνά ξεχνάμε: όταν προσπαθείς να κρατήσεις τις ισορροπίες με όλους, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χάσεις την ισορροπία με τον εαυτό σου.

Κι αυτό είναι το μοναδικό παιχνίδι στο οποίο, όταν χάσεις, δεν υπάρχει πάντα αντίπαλος για να κατηγορήσεις.