Τα παλιά αρνητικά φιλμ κρατούν μια παράξενη αλήθεια: ο κόσμος δεν αποτυπώνεται πάντα όπως τον βλέπουμε, αλλά όπως θα μπορούσε να αποκαλυφθεί αν αντιστρέφαμε το φως και τη σκιά.
Εκεί όπου το μάτι θυμάται ένα σκοτεινό πρόσωπο, το φιλμ κρύβει τις φωτεινές του λεπτομέρειες. Εκεί όπου η μνήμη έχει σβήσει ένα χαμόγελο, οι κόκκοι του αργύρου μπορεί να το διατηρούν ακόμη, μικροσκοπικό και πεισματάρικο, σαν να αρνείται να παραδεχτεί πως ο χρόνος πέρασε.
Κοιτάζεις τα αρνητικά και ανακαλύπτεις ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, σπίτια που γκρεμίστηκαν, δρόμους που άλλαξαν όνομα, έρωτες που τέλειωσαν προτού προλάβουν να φωτογραφηθούν οριστικά. Ανακαλύπτεις τον εαυτό σου σε μια ηλικία που δεν θυμάσαι πια πώς αισθανόταν. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο παράξενο: να βλέπεις καθαρά το πρόσωπο που είχες και να μην μπορείς να αναγνωρίσεις τον άνθρωπο που ήσουν.
Το αρνητικό δεν είναι απλώς μια φωτογραφία που περιμένει να εμφανιστεί. Είναι μια μνήμη που δεν έχει ακόμη αποφασίσει με ποιο φως θα επιστρέψει.
Κι όσο το κρατάς απέναντι στο φως, τόσο καταλαβαίνεις πως η ζωή μοιάζει με παλιό φιλμ. Κάποτε όλα ήταν μπροστά στα μάτια σου, αλλά δεν ήξερες τι ακριβώς έβλεπες. Οι μορφές υπήρχαν, οι στιγμές περνούσαν, οι άνθρωποι στέκονταν δίπλα σου. Μόνο αργότερα, όταν η πραγματικότητα είχε πια απομακρυνθεί, άρχισες να διακρίνεις τις λεπτομέρειες.
Ίσως τελικά η νοσταλγία να μην είναι η επιθυμία να επιστρέψεις στο παρελθόν, αλλά η ανάγκη να εμφανίσεις σωστά όσα έζησες, τώρα που γνωρίζεις πια τι ήταν εκείνο που έβλεπες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου