Προφητείες.

 

Υπάρχουν προφητείες που δεν προβλέπουν το μέλλον· το κατασκευάζουν.

Μια φράση αρκεί: «Δεν θα τα καταφέρω». Κι ύστερα έρχεται η αναμονή της αποτυχίας, η αποφυγή της προσπάθειας, ο φόβος του λάθους. Στο τέλος η αποτυχία εμφανίζεται και μοιάζει να δικαιώνει την αρχική πρόβλεψη. Μόνο που δεν ήταν πρόβλεψη. Ήταν, χωρίς να το καταλάβουμε, οδηγία χρήσης.

Το ίδιο συμβαίνει και στις σχέσεις. «Δεν με αγαπά πραγματικά». Η υποψία γίνεται καχυποψία, η καχυποψία απόσταση, η απόσταση ψυχρότητα. Κάποια στιγμή ο άλλος απομακρύνεται. Και τότε η προφητεία θριαμβεύει: «Το ήξερα».

Έτσι λειτουργούν οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες: μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε σαν να είναι ήδη αληθινό αυτό που φοβόμαστε ή περιμένουμε να συμβεί, μέχρι που η δική μας συμπεριφορά το κάνει πραγματικότητα.

Κι ίσως εδώ βρίσκεται η πιο ύπουλη μορφή τους. Δεν χρειάζονται μάντεις. Χρειάζονται μόνο έναν άνθρωπο που θα πιστέψει αρκετά σε μια ιδέα, ώστε να αρχίσει να ζει σύμφωνα με αυτήν.

Μερικές φορές δεν συναντάμε το πεπρωμένο μας. Το σπρώχνουμε προς το μέρος μας.