Η καθημερινότητα δεν είναι απλώς το σύνολο των πραγμάτων που κάνουμε κάθε μέρα. Είναι ο αόρατος μηχανισμός μέσα στον οποίο διαμορφώνεται, λίγο λίγο, ο τρόπος με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και υπάρχουμε.
Ξυπνάμε, εργαζόμαστε, βιαζόμαστε, περιμένουμε, μιλάμε, σιωπούμε, επαναλαμβάνουμε. Κι επειδή όλα αυτά επαναλαμβάνονται, συχνά παύουμε να τα παρατηρούμε. Όμως ακριβώς εκεί, μέσα στο φαινομενικά ασήμαντο, κρύβεται ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας.
Η ψυχολογία της καθημερινότητας είναι η ψυχολογία των μικρών πραγμάτων. Ένα βλέμμα που μας αλλάζει τη διάθεση. Μια κουβέντα που κουβαλάμε όλη μέρα. Μια αδικία που δεν ξεχάσαμε. Ένας άνθρωπος που μας ηρεμεί χωρίς να κάνει τίποτε περισσότερο από το να βρίσκεται κοντά μας. Μια διαδρομή που έχουμε κάνει εκατοντάδες φορές και ξαφνικά, μια μέρα, μοιάζει διαφορετική.
Δεν μας διαμορφώνουν μόνο τα μεγάλα γεγονότα. Μας διαμορφώνει και η επανάληψη. Αυτό που κάνουμε καθημερινά γίνεται συνήθεια· η συνήθεια γίνεται τρόπος ζωής· και ο τρόπος ζωής, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνεται ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Ίσως γι’ αυτό η καθημερινότητα χρειάζεται περιστασιακά μια μικρή διακοπή. Να αλλάξουμε δρόμο, να καθίσουμε λίγο περισσότερο σε ένα παγκάκι, να κοιτάξουμε τον ουρανό χωρίς λόγο, να ακούσουμε έναν άνθρωπο πραγματικά. Όχι για να ξεφύγουμε από τη ζωή, αλλά για να ξαναδούμε τη ζωή που ήδη ζούμε.
Γιατί τελικά η ζωή δεν συμβαίνει μόνο στις μεγάλες στιγμές. Συμβαίνει κυρίως ανάμεσά τους.
Και ίσως το μεγάλο μάθημα της καθημερινότητας είναι αυτό: δεν χρειάζεται πάντα να αλλάξουμε τη ζωή μας. Μερικές φορές αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο την κοιτάζουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου