Η μέρα μάς μαθαίνει να επαναλαμβανόμαστε. Ίδιες διαδρομές, ίδιες ώρες, ίδιες υποχρεώσεις, οι ίδιοι άνθρωποι, ακόμη και οι ίδιες σκέψεις. Η καθημερινότητα δημιουργεί έναν αόρατο κύκλο μέσα στον οποίο κινούμαστε σχεδόν μηχανικά. Κάνουμε πράγματα χωρίς να αναρωτιόμαστε γιατί τα κάνουμε.
Και ύστερα έρχεται η νύχτα.
Η νύχτα δεν είναι απλώς η απουσία του φωτός. Είναι η στιγμή που χαμηλώνει ο θόρυβος του κόσμου και, μαζί του, η ένταση των ρόλων μας. Όταν οι δρόμοι αδειάζουν, τα τηλέφωνα σιωπούν και οι υποχρεώσεις αποσύρονται για λίγο, μένει απέναντί μας κάτι που μέσα στη μέρα συχνά αποφεύγουμε: ο εαυτός μας.
Ίσως γι’ αυτό η νύχτα έχει μια παράξενη δύναμη.
Μας επιτρέπει να διακόψουμε τη συνέχεια. Να κάνουμε μια διαφορετική διαδρομή, να καθίσουμε κάπου που δεν συνηθίζουμε, να περπατήσουμε χωρίς προορισμό, να κοιτάξουμε τον ουρανό αντί την οθόνη. Να αφήσουμε για λίγο τη ζωή που επαναλαμβάνεται και να θυμηθούμε τη ζωή που επιθυμούμε.
Οι συνήθειες είναι χρήσιμες γιατί μας προστατεύουν από την ανάγκη να αποφασίζουμε συνεχώς. Αλλά όταν γίνονται αόρατες φυλακές, χρειάζονται ένα μικρό ρήγμα.
Και η νύχτα μπορεί να γίνει αυτό το ρήγμα.
Γιατί μέσα στο σκοτάδι δεν βλέπουμε τόσο καθαρά τον δρόμο· βλέπουμε όμως συχνά καθαρότερα τον εαυτό μας.
Ίσως, τελικά, το να σπάσουμε μια καθημερινή συνήθεια να μην σημαίνει να αλλάξουμε τη ζωή μας. Μπορεί να σημαίνει απλώς να της δώσουμε, για μια νύχτα, την ευκαιρία να μας εκπλήξει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου