Κάτι αόρατο περνά μέσα από τις χαραμάδες του κόσμου και μετακινεί τα ακίνητα. Σηκώνει τη σκόνη των ημερών, ανακατεύει τις στάχτες όσων τελείωσαν και αφήνει πίσω του έναν ορίζοντα λιγότερο βέβαιο, αλλά περισσότερο ανοιχτό.
Ίσως τίποτε να μην είναι οριστικό.
Ίσως η ζωή να μην υπογράφει ποτέ συμβόλαια με την ακινησία.
Κάθε φύλλο που απομακρύνεται είναι μια μικρή απόδειξη πως η αλλαγή δεν χρειάζεται να φαίνεται για να συμβαίνει. Κάθε σύννεφο που διαλύεται αποκαλύπτει έναν ουρανό που υπήρχε ήδη, κρυμμένος πίσω από το γκρίζο.
Κι εμείς στεκόμαστε ανάμεσα σε όσα χάθηκαν και σε όσα δεν έχουν ακόμη συμβεί, περιμένοντας ένα σημάδι.
Ίσως όμως το σημάδι να βρίσκεται ακριβώς εκεί:
στην αόρατη μετατόπιση της μοίρας, στη μικρή ρωγμή απ’ όπου περνά ξανά η ζωή.
Η ελπίδα δεν έρχεται πάντα σαν φως.
Μερικές φορές είναι απλώς η αίσθηση πως κάτι μέσα μας αρνείται να μείνει ακίνητο.
Κι αυτό αρκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου