«Όσα δεν μπορείς να δεις κάτω από το καπέλο...»

Το καπέλο δεν είναι μόνο σκιά· είναι μια μικρή τεχνητή νύχτα που κουβαλάς στο μέτωπο.

Κάτω από αυτό, ο κόσμος δεν εξαφανίζεται- απλώς αλλάζει εστίαση. Τα φώτα χαμηλώνουν, οι άκρες των πραγμάτων μαλακώνουν, σαν να τα σκέπασε μια λεπτή λήθη. Όσα δεν μπορείς να δεις λόγω του καπέλου σου δεν είναι απώλειες· είναι αναβολές της όρασης. Το καπέλο δεν κόβει το ορατό· το καθυστερεί.

Κάποιοι θα πουν πως είναι ένα απλό αντικείμενο προστασίας από τον ήλιο. Μα κάθε προστασία είναι και μια συμφωνία με την τύφλωση. Σου επιτρέπει να δεις τον κόσμο όπως τον αντέχεις, όχι όπως είναι.

Έτσι, κάτω από το χείλος του καπέλου, γεννιούνται οι πιο ήσυχες αλήθειες: το βλέμμα που δεν φτάνει ποτέ μέχρι τον ουρανό, τα βήματα που κινούνται χωρίς να μετρούν τα σύννεφα, οι άνθρωποι που περνούν σαν μισοτελειωμένες προτάσεις.

Κι ίσως τελικά το καπέλο να μην κρύβει τον κόσμο, αλλά να τον επιλέγει. Να κόβει ένα κομμάτι του απείρου και να σου λέει: «Αυτό αρκεί για σήμερα».