Ο κόκορας κι οι κότες.

 

Ο κόκορας πιστεύει πως ο ήλιος είναι ένα τεράστιο κόκκινο λειρί που υψώνεται κάθε πρωί για να τον χαιρετήσει. Οι επιστήμονες θα χαμογελούσαν με αυτή την ιδέα, μα ούτε εκείνοι μπορούν να εξηγήσουν γιατί λίγη έπαρση κάνει καμιά φορά τη ζωή πιο φωτεινή.

Οι κότες δεν διαφωνούν. Ξέρουν πως η σοφία βρίσκεται πιο κοντά στο χώμα παρά στον ουρανό. Εκεί όπου ο κόκορας βλέπει βασίλεια, εκείνες ανακαλύπτουν έναν σπόρο. Κι ένας σπόρος, αν τον καλοσκεφτείς, είναι ένα σύμπαν που αποφάσισε να τυλιχτεί σε μικρό πακέτο.

Ο κόκορας συνεχίζει να λαλεί, όχι επειδή διατάζει την αυγή, αλλά επειδή κάθε ζωντανό πλάσμα χρειάζεται μια ψευδαίσθηση αρκετά όμορφη ώστε να σηκωθεί από το κρεβάτι του κόσμου. Οι κότες τον ακολουθούν με τη γαλήνη εκείνων που γνωρίζουν πως τα σπουδαιότερα θαύματα δεν κάνουν θόρυβο· κρύβονται κάτω από λίγη σκόνη, ανάμεσα σε δύο πετραδάκια και σε μια χούφτα φως.

Ίσως γι' αυτό η αυλή δεν είναι ποτέ απλώς μια αυλή. Είναι ένα μικρό σύμπαν όπου η ματαιοδοξία τραγουδά, η ταπεινότητα σκαλίζει το χώμα και η ζωή, με φτερά ή χωρίς, συνεχίζει να γεννά το επόμενο πρωινό.