«Καθένας το βιολί του…» λένε, κι ακούγεται σαν φράση καθημερινή, σχεδόν αδιάφορη. Μα μέσα της κρύβει μια μικρή ορχήστρα μοναξιάς.
Ο καθένας παίζει τη δική του μελωδία, όχι πάντα σε συντονισμό με τον άλλον. Άλλος με δοξάρι βιαστικό, άλλος με νότες που σέρνονται σαν σκόνη στο φως. Κι έτσι η ζωή δεν γίνεται ποτέ συμφωνία· γίνεται παράλληλες πρόβες σε διαφορετικά δωμάτια του ίδιου σπιτιού.
Κι όμως, κάπου ανάμεσα στην ασυνεννοησία και την αυτάρκεια, υπάρχει μια παράξενη αρμονία: το γεγονός ότι όλοι έχουμε ένα όργανο κι όλοι παίζουμε με αυτό. Και δεν είναι τελικά σιωπή. Είναι πολλαπλές σιωπές που επιμένουν να ακούγονται ως μουσική.
Ίσως τελικά το ζήτημα δεν είναι να παίξουμε το ίδιο κομμάτι, αλλά να αντέξουμε πως δίπλα μας κάποιος άλλος ξεκουρδίζει το δικό του βιολί με την ίδια σοβαρότητα που εμείς προσπαθούμε να μην χάσουμε τον ρυθμό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου