Η θάλασσα, όταν βαριέται τις φωνές των ανέμων και τις υστερικές επιδείξεις των κυμάτων, αποφασίζει να κάνει διαλογισμό. Στρώνει τον εαυτό της σαν μπλε χαλί κάτω από έναν ουρανό που προσποιείται τον αμέτοχο θεατή και ξαφνικά όλα μοιάζουν ύποπτα ήρεμα, σαν να έχει συμβεί κάποια κοσμική συνωμοσία υπέρ της σιωπής.
Οι βάρκες τότε δεν πλέουν· αιωρούνται ψυχολογικά. Τα σχοινιά τους χαλαρώνουν σαν σκέψεις που κουράστηκαν να είναι χρήσιμες. Ένα ψάρι περνάει από κάτω με την αδιαφορία φιλοσόφου που έχει ήδη απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα και απλώς δεν μπαίνει στον κόπο να τα εξηγήσει.
Κι όμως, αυτή η γαλήνη δεν είναι αθώα. Είναι μια παύση γεμάτη υπαινιγμούς, σαν να κρατά η θάλασσα μια ανάσα τόσο μεγάλη που θα μπορούσε να ξαναγράψει τον κόσμο αν την άφηνε ελεύθερη. Ο χρόνος, μπερδεμένος και ελαφρώς μεθυσμένος από το φως, ξεχνά προς τα πού πηγαίνει.
Ο ταξιδιώτης που κοιτά από την ακτή δεν βλέπει απλώς ηρεμία. Βλέπει την προσωρινή παραίτηση του χάους από τα καθήκοντά του. Και για λίγα δευτερόλεπτα- όσα διαρκεί μια καλή παρεξήγηση της πραγματικότητας-πιστεύει πως το σύμπαν ίσως τελικά να είναι ένας τεμπέλης ποιητής που προτιμά τις μεγάλες σιωπές από τις εξηγήσεις.
Και η θάλασσα, φυσικά, χαμογελάει χωρίς να κουνιέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου