Η Αισθητική του Ψωμιού.

Υπάρχουν αντικείμενα τόσο συνηθισμένα, που περνούν απαρατήρητα. Ένα καρβέλι ψωμί πάνω στο τραπέζι. Ένα μαχαίρι δίπλα του. Κι όμως, μέσα σε αυτή την απλότητα κρύβεται μια μικρή τελετουργία.

Το μαχαίρι δεν επιτίθεται στο ψωμί· το αποκαλύπτει. Με κάθε κίνηση χωρίζει το ενιαίο σε φέτες, όπως ο χρόνος χωρίζει τη ζωή σε ημέρες και αναμνήσεις. Το καρβέλι είναι το σύνολο, η υπόσχεση. Οι φέτες είναι οι δυνατότητες που κρύβονταν μέσα του.

Η πρώτη φέτα πέφτει στο ξύλο με έναν ήχο σχεδόν ανεπαίσθητο. Η δεύτερη ακολουθεί. Η τρίτη μοιάζει να περιμένει τη σειρά της από τότε που το σιτάρι ήταν ακόμη στάχυ κάτω από τον ήλιο. Κάθε φέτα έχει το ίδιο σώμα, μα ποτέ την ίδια ψυχή: άλλη κρατά περισσότερη κόρα, άλλη περισσότερη ψίχα, άλλη μια μικρή τρύπα όπου παγιδεύτηκε αέρας και έγινε μνήμη.

Ίσως γι' αυτό το ψωμί μοιάζει τόσο ανθρώπινο. Όλοι προερχόμαστε από το ίδιο καρβέλι της ύλης και του χρόνου, κι όμως καταλήγουμε διαφορετικές φέτες της ίδιας ιστορίας.

Και καθώς το μαχαίρι συνεχίζει το έργο του, δεν καταστρέφει. Δημιουργεί. Γιατί μόνο όταν το ψωμί κοπεί μπορεί να μοιραστεί. Και μόνο όταν μοιραστεί αποκτά το αληθινό του νόημα.