Η διάβρωση.

Η διάβρωση είναι η υπομονή της ύλης.

Δεν έρχεται απότομα· δεν κάνει θόρυβο σαν κατάρρευση. Είναι η αργή επιμονή του νερού πάνω στην πέτρα, του ανέμου πάνω στο βουνό, του χρόνου πάνω στη μνήμη. Δεν καταστρέφει· αφαιρεί. Κι αυτό είναι πιο επικίνδυνο.

Στην αρχή, το τοπίο δεν καταλαβαίνει τίποτα. Μια χαραμάδα στο χώμα, μια μικρή υποχώρηση στην όχθη του ποταμού, μια πέτρα που αλλάζει ελάχιστα θέση. Κανείς δεν δίνει σημασία στο ελάχιστο. Μα η διάβρωση ζει στο ελάχιστο.

Ύστερα, το ελάχιστο γίνεται ρυθμός. Το νερό θυμάται την πορεία του, επιστρέφει στο ίδιο σημείο, ξανά και ξανά, σαν σκέψη που δεν ησυχάζει. Ο άνεμος δεν επιτίθεται· απλώς επιμένει. Και η γη, κάποτε βέβαιη για τα όριά της, αρχίζει να τα ξεχνά.

Η διάβρωση δεν είναι μόνο γεωλογία. Είναι και τρόπος του χρόνου να γράφει χωρίς μελάνι. Είναι η λογοτεχνία της φθοράς, όπου κάθε στρώμα που φεύγει αποκαλύπτει ένα άλλο που ήδη περίμενε από κάτω.

Κι αν το δεις από μακριά, μοιάζει με ακινησία. Το βουνό μένει βουνό. Το ποτάμι μένει ποτάμι. Μα από κοντά, όλα μετακινούνται ανεπαίσθητα, σαν να αλλάζει η πραγματικότητα γνώμη χωρίς να το παραδέχεται.

Κάποια στιγμή, αυτό που ήταν όριο γίνεται πέρασμα. Αυτό που ήταν σταθερότητα γίνεται ίχνος. Και η διάβρωση συνεχίζει, όχι ως καταστροφή, αλλά ως ήσυχη επανεγγραφή του κόσμου.