Τα μούσμουλα, οι χρυσοκίτρινοι καρποί της μουσμουλιάς, μοιάζουν σαν μικροί ήλιοι που κρέμονται από τα κλαδιά. Ωριμάζουν όταν τα περισσότερα φρούτα ακόμη ετοιμάζονται να γεννηθούν, γι' αυτό και κουβαλούν τη γεύση της πρώτης αφθονίας.
Είναι ένας καρπός γλυκόξινος, με σάρκα ζουμερή και άρωμα που θυμίζει βερίκοκο, μήλο και μέλι μαζί. Τρώγεται φρέσκος, γίνεται μαρμελάδα, λικέρ ή γλυκό του κουταλιού.
Μα πέρα από τη γεύση του, το μούσμουλο έχει κάτι το νοσταλγικό. Είναι από εκείνα τα φρούτα που βρίσκονταν στις αυλές των χωριών, δίπλα στις βρύσες και στα πέτρινα σπίτια. Οι παλιοί δεν το αγόραζαν· το έκοβαν από το δέντρο και το έτρωγαν στη σκιά του.
Ίσως γι' αυτό το μούσμουλο δεν είναι απλώς ένας καρπός. Είναι μια ανάμνηση της εποχής που η άνοιξη είχε γεύση, χρώμα και υπομονή. Ένας μικρός χρυσός καρπός που μας θυμίζει πως η αφθονία δεν φωνάζει· κρέμεται σιωπηλά από ένα κλαδί και περιμένει να την προσέξεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου