Η Μπριζ δεν είναι πόλη που απλώς διασχίζεις· είναι πόλη που σε κυκλώνει αργά, σαν νερό που θυμάται το σχήμα της πέτρας. Τα κανάλια της δεν λειτουργούν ως υδρογραφικό δίκτυο, αλλά ως μνήμη που έχει γίνει τοπίο.
Το νερό εκεί δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Αντανακλά τις γοτθικές προσόψεις σαν να τις επαναλαμβάνει χωρίς να τις καταλαβαίνει, σαν μια παλιά γλώσσα που επέζησε μόνο ως ηχώ. Τα σπίτια γέρνουν ελαφρά προς τα κανάλια, όχι από αρχιτεκτονική αδυναμία, αλλά σαν να θέλουν να κοιταχτούν πιο προσεκτικά μέσα τους.
Τη μέρα, τα κανάλια μοιάζουν με ήσυχες λεωφόρους νερού όπου κινούνται μικρές βάρκες σαν σκέψεις που δεν βιάζονται να γίνουν απόφαση. Τη νύχτα, όμως, η Μπριζ αλλάζει: τα φώτα πέφτουν στο νερό και η πόλη διπλασιάζεται. Δεν ξέρεις πια ποια εκδοχή είναι πραγματική -η πέτρινη ή η υδάτινη.
Η Μπριζ δεν έχει κέντρο· έχει ροή. Και αυτή η ροή δεν οδηγεί πουθενά· επιστρέφει πάντα στον εαυτό της. Σαν να σχεδιάστηκε όχι για να ταξιδεύει κανείς, αλλά για να χάνεται με ακρίβεια.
Κι έτσι, στα κανάλια της, το νερό δεν είναι στοιχείο. Είναι τρόπος αφήγησης: ήρεμος, κυκλικός, σχεδόν υποψιασμένος ότι ό,τι αντικρίζει, κάποτε θα το ξαναπεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου