Η πλάτη της Δύσης.

Η ανατολή της δύσης είναι η στιγμή που το τέλος σταματά να συμπεριφέρεται σαν τέλος.

Είναι το φως που, αντί να υποχωρεί, διστάζει. Στέκεται για λίγο πάνω στον ορίζοντα σαν να θυμάται ότι υπήρξε κάποτε αρχή. Και μέσα σε αυτή τη μικρή αμφιβολία του χρόνου, η δύση μεταμορφώνεται: παύει να είναι πτώση και γίνεται υπόσχεση επιστροφής.

Δεν είναι αντίφαση· είναι αναστροφή της αφήγησης. Ο ήλιος δεν χάνεται, απλώς αλλάζει πλευρά στο ίδιο βλέμμα. Η ανατολή της δύσης είναι όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει το τέλος με τη ματιά της αρχής, σαν να μην έχει αποφασιστεί ακόμη τίποτα.

Εκεί, ανάμεσα σε δύο λέξεις που κανονικά δεν συναντιούνται, υπάρχει μια σιωπή. Και μέσα στη σιωπή αυτή, ο χρόνος δεν κυλά -ανασαίνει.

Η πλάτη της δύσης είναι αυτό που δεν βλέπουμε όταν νομίζουμε ότι την παρακολουθούμε να φεύγει.

Είναι το κρυφό της πρόσωπο, εκεί όπου το φως δεν γίνεται εικόνα αλλά ίχνος. Όταν ο ήλιος χαμηλώνει, εμείς κοιτάμε το χρυσό του τέλος· όμως η δύση έχει πάντα μια πλάτη: μια σκοτεινή πλευρά που δεν ανήκει ούτε στη μέρα ούτε στη νύχτα.

Εκεί κατοικεί η μετάβαση χωρίς θεατή. Το σημείο όπου ο κόσμος δεν φωτίζεται πια για να φανεί, αλλά για να ξεχαστεί. Η πλάτη της δύσης είναι η στιγμή που το ορατό αποσύρεται με αξιοπρέπεια, χωρίς να ζητά μνήμη.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο αληθινή της γεωμετρία: όχι στο κόκκινο μέτωπο του ορίζοντα, αλλά στο αθέατο πίσω μέρος του φωτός- εκεί όπου η μέρα γυρίζει την πλάτη της και, χωρίς να το γνωρίζουμε, μας αφήνει μόνο με το υπόλοιπο της σιωπής.