Ο Αστερισμός του Πήγασου ή η Γεωμετρία των Ονείρων.

 

Υπάρχουν νύχτες που ο ουρανός μοιάζει με βιβλιοθήκη. Τα άστρα δεν είναι παρά γράμματα μιας γλώσσας που κανείς δεν θυμάται πια να διαβάζει. Κι όμως, κάθε άνθρωπος που σηκώνει το βλέμμα του προς τα πάνω είναι βέβαιος πως κάπου εκεί κρύβεται ένα μήνυμα που τον αφορά.

Ανάμεσα στους αστερισμούς ξεχωρίζει ο Πήγασος. Όχι γιατί είναι ο πιο λαμπρός, αλλά γιατί είναι ο πιο απίθανος. Ένα άλογο με φτερά δεν ανήκει στη φύση· ανήκει στην επικράτεια των ονείρων. Κι όμως, οι άνθρωποι τον τοποθέτησαν στον ουρανό σαν να ήθελαν να διασώσουν για πάντα την πιθανότητα του αδύνατου.

Ίσως οι αστερισμοί να μην είναι παρά η πρώτη λογοτεχνία της ανθρωπότητας. Μερικές φωτεινές κουκκίδες διάσπαρτες στο χάος, ενωμένες με αόρατες γραμμές από τη φαντασία. Ο ουρανός δεν περιέχει ούτε αρκούδες ούτε κυνηγούς ούτε φτερωτά άλογα. Περιέχει μόνο άστρα. Όλα τα υπόλοιπα τα προσθέτει ο άνθρωπος.

Έτσι γεννιούνται και τα όνειρα.

Παίρνουμε λίγες τυχαίες στιγμές, μια ανάμνηση, ένα βλέμμα, έναν αποχαιρετισμό, μια προσδοκία, και τα ενώνουμε με αόρατες γραμμές. Στο τέλος εμφανίζεται ένα σχήμα. Το ονομάζουμε πεπρωμένο. Το ονομάζουμε έρωτα. Το ονομάζουμε ζωή.

Η γεωμετρία των ονείρων δεν υπακούει στους κανόνες του Ευκλείδη. Οι παράλληλες γραμμές συναντώνται. Οι αποστάσεις μικραίνουν μέσα στη μνήμη. Οι κύκλοι δεν κλείνουν ποτέ εντελώς. Και τα φτερωτά άλογα συνεχίζουν να πετούν, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν.

Ίσως γι' αυτό ο Πήγασος κατοικεί στον ουρανό. Για να θυμίζει ότι ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα που μπορεί να κοιτάζει ταυτόχρονα προς δύο κατευθύνσεις: με τα πόδια βυθισμένα στη γη και με τη σκέψη χαμένη στα άστρα.

Και ίσως, όταν κάποτε σβήσουν όλα τα ονόματα, όταν οι χάρτες του ουρανού ξεχαστούν και οι μύθοι χαθούν, να απομείνει μόνο αυτή η απλή αλήθεια: ότι η ζωή είναι η τέχνη να σχεδιάζεις αστερισμούς εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο σκοτάδι. Και ότι κάθε όνειρο, όσο εύθραυστο κι αν είναι, αφήνει για λίγο το φωτεινό του αποτύπωμα στην απέραντη νύχτα.