Η Αισθητική του Κλασικού.

Το κλασικό δεν είναι παλιό. Είναι διαχρονικό.

Ένα μαρμάρινο άγαλμα που στέκεται ακίνητο επί αιώνες, μια λευκή κολόνα που αντιστέκεται στον χρόνο, ένα μαύρο φόρεμα χωρίς περιττά στολίδια, ένα κομμάτι μουσικής που εξακολουθεί να συγκινεί έπειτα από γενιές· όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια της αισθητικής. Στην αισθητική του κλασικού.

Το κλασικό δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει. Δεν φωνάζει. Δεν κυνηγά την προσοχή. Διαθέτει μια παράξενη αυτοπεποίθηση· γνωρίζει ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε.

Εκεί όπου το εφήμερο αναζητά συνεχώς το νέο, το κλασικό αναζητά το ουσιώδες. Γι' αυτό και επιβιώνει. Οι μόδες αλλάζουν όπως αλλάζει ο άνεμος, όμως ο Παρθενώνας παραμένει σημείο αναφοράς όχι επειδή είναι αρχαίος, αλλά επειδή η αρμονία των αναλογιών του εξακολουθεί να μιλά στον ανθρώπινο νου.

Η αισθητική του κλασικού γεννιέται από την ισορροπία. Από τη συνάντηση του μέτρου με την ομορφιά, της απλότητας με την τελειότητα. Δεν έχει ανάγκη την υπερβολή· αρκείται στην καθαρότητα της μορφής.

Ίσως γι' αυτό το κλασικό μας συγκινεί ακόμη. Μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ασταμάτητα, μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν πράγματα που αντέχουν. Όχι επειδή αντιστέκονται στον χρόνο, αλλά επειδή συμφιλιώνονται μαζί του.

Και ίσως τελικά η αληθινή αισθητική να μην βρίσκεται σε ό,τι είναι καινούργιο, αλλά σε ό,τι παραμένει όμορφο ακόμη κι όταν το κοιτάζει η εκατοστή γενιά μετά από εμάς. Εκεί αρχίζει το κλασικό. Και εκεί, πιθανώς, αγγίζει την αθανασία.