Η ανάλαφρη βαρύτητα της μορφής.

Η μορφή είναι ένα παράδοξο.

Δεν έχει βάρος, κι όμως κρατά τον κόσμο όρθιο.

Ένα πρόσωπο, η καμπύλη ενός αγγείου, η γραμμή ενός κύματος, το περίγραμμα ενός δέντρου στο δειλινό· τίποτε από αυτά δεν είναι η ύλη τους. Είναι μόνο ο τρόπος που η ύλη θυμάται τον εαυτό της.

Η μορφή γεννιέται από το χάος όπως το άστρο από τη νύχτα. Δίνει όνομα στο άμορφο, ρυθμό στο τυχαίο, σιωπή στον θόρυβο.

Κι όμως παραμένει ανάλαφρη. Δεν μπορείς να την αγγίξεις χωρίς να αγγίξεις κάτι άλλο. Δεν μπορείς να τη φυλακίσεις. Μόλις η πέτρα θρυμματιστεί, μόλις το σώμα χαθεί, εκείνη συνεχίζει να περιπλανιέται στη μνήμη και στο βλέμμα.

Ίσως γι’ αυτό η μορφή είναι πιο ανθεκτική από την ύλη. Το μάρμαρο φθείρεται, μα η κίνηση που έκρυβε παραμένει. Το πρόσωπο γερνά, μα η έκφρασή του επιβιώνει.

Η μορφή είναι η ψυχή των πραγμάτων, η ανάλαφρη βαρύτητα που τα κρατά ανάμεσα στον χρόνο και την αιωνιότητα.